Dakikaların hatta saniyelerin bile insan hayatına bir çok şey kattığı söylenir. Bunların hepsini toplarsak ayların hayatıma kattıklarını düşünemiyorum. Çok farklı bir yaz geçirdiğimi itiraf etmem gerekiyor.
İşten fırsat bulduğum anlarda kendime ve sevdiğime vakit ayırmaya çalıştım aslında. Ve de bir haftalık Çanakkale tatili yaptım. Herşey tahmin ettiğimden daha güzeldi..

Sitemin yokluğunda bir çok şey karaladım defterime. Kimisi saklı durması gerekenler kimisi ise açıklanması gerekenler… Herşeyin ve herkesin zamana ihtiyacı olduğu bir dünyada yaşamaktayız. Beklemekten başka çaremiz yok.

Mutlak sona az kaldı…

Aynı atmosferi paylaştığımız yerde bile yabancılaşıyoruz.

Aynı dört duvar arasında bile kurduğumuz cümleler incir çekirdeğini doldurmuyor artık.

“Akşam yemekte ne var ?”,”Tuzu uzatır mısın?”,”Kirayı yatırdın mı?” diyoruz en fazla. Onları da mecburen soruyor ve mecburen cevap veriyoruz.

Ne yüzyüze geliyoruz ne de ufak bir dokunuşla süslüyoruz bedenlerimizi..
Oldu ya bir kez dokunduk diyelim, hemen “Ne oldu? Niye dokunuyorsun?” diyerek tersliyoruz birbirimizi..

“Çok yaşa” bile denmiyor artık hapşuruklarıma. Çok yaşamam istenmiyor besbelli.

Oysa ben tüm bunlara rağmen “İyi yaşa” diyorum sana. “Sen de gör” demeyeceğini bile bile…

Beni maruz görün. Ateşler içinde yanarken bir kaç saçma cümleyi bir araya getirdim. Olmadığını bile bile..Okunmayacağını bile bile…

Yaklaşsam sana usul usul.

Önce kokunu hissetsem..

Usulca içime çeksem.

O saniyeler bir ömür gibi uzun gelse.

Sonra o narin dudaklarına dokunsam.

Öpsem, yine usul usul.

Hiç acele etmeden, tadını çıkararak öpsem.

Kokun ve tadın birbirine eşlik etse.

Ve “dursun zaman” desem.. Duramayacağını bile bile..

Ve son kez desem.

Son kez sarıl bana…