Deneme!
Denemiyorum zaten.. Deneyemiyorum..
Kalem ile kağıdı buluşturuyorum da gerisi gelmiyor.. Gelemiyor..

Onun için hiç denemiyorum..

Yaz diyor yüreğim. Dök içindekileri, kus nefretini.
Fakat yine susuyorum. Her zamanki gibi…
Belki de olması gereken bu(!)

Dakikaların hatta saniyelerin bile insan hayatına bir çok şey kattığı söylenir. Bunların hepsini toplarsak ayların hayatıma kattıklarını düşünemiyorum. Çok farklı bir yaz geçirdiğimi itiraf etmem gerekiyor.
İşten fırsat bulduğum anlarda kendime ve sevdiğime vakit ayırmaya çalıştım aslında. Ve de bir haftalık Çanakkale tatili yaptım. Herşey tahmin ettiğimden daha güzeldi..

Sitemin yokluğunda bir çok şey karaladım defterime. Kimisi saklı durması gerekenler kimisi ise açıklanması gerekenler… Herşeyin ve herkesin zamana ihtiyacı olduğu bir dünyada yaşamaktayız. Beklemekten başka çaremiz yok.

Mutlak sona az kaldı…

Çıkardığım dumanın içinde görüyorum bazı siluetleri. Gülenler, ağlayanlar, ümitle bakanlar, arkasını dönenler, unutulmak isteyenler, ‘unut’ diyenler, ‘unutmalısın’ diye üsteleyenler. Unuttum aslında unutulmak istenenleri. Bir siluet ve isimden ibaret bir çoğu.
Böyle olmamı, öyle olmasını istediler.. Ben ne yapayım ?