Çıkardığım dumanın içinde görüyorum bazı siluetleri. Gülenler, ağlayanlar, ümitle bakanlar, arkasını dönenler, unutulmak isteyenler, ‘unut’ diyenler, ‘unutmalısın’ diye üsteleyenler. Unuttum aslında unutulmak istenenleri. Bir siluet ve isimden ibaret bir çoğu.
Böyle olmamı, öyle olmasını istediler.. Ben ne yapayım ?

Kıyaslama yoluna gitmiyorum bir süredir. Fakat ister istemez bu yolu seçiyorum.. İki bin yedi senesi için “Kötü insanları tanıma senesi” demiştim. Bu senin de o sene gibi olduğunu farkettim, hem de senenin ilk altı ayında..
Kimse kimseye benzemiyor. Gelen gideni aratır misali… İyi birisini aramaktan vazgeçmek üzereyim. Sevgili haricinde kimseyi bulamıyorum kimi zaman. Yeter diyorum fakat yetmiyor bazen.. Yetiremiyorum bazen…

Bir aya yakın süredir yazamıyor görünüyordum. Teknik sorunlar mı desem yoksa maddi engeller mi desem bilemiyorum. Neyse ki geçici de olsa yazma olanağım doğdu..

Değişenlerin, değişmek zorunda olanların ve değiştirdiklerim var bu yirmi beş gün içinde. Dünüme kattığım, katmak zorunda olduklarım da var.

Lakin unutmuş değilim hiçbir şeyi. Unutmayacağım da..

Görüşürüz elbet..